KENDİ GÜNEŞİNDE YEŞER
İnsan, çoğu zaman kendine değer katabilmek için başkasını küçültme tuzağına düşer.
Oysa bu, gerçek bir değer üretmek değil, içimizdeki eksikliğin bir yansımasıdır.
Başkasının ışığını söndürerek kendi yolunu aydınlatmaya çalışmak, aslında insanın kendi zeminine ne kadar güvenemediğinin bir işaretidir.
Gerçek değer, başkalarıyla yarışarak değil; kendi içine dönüp anlam, sorumluluk ve bilinçle inşa ettiğimiz o öz farkındalıkla filizlenir.
Başkalarını küçümseme eğilimi aslında bir "savunma kalkanı"dır.
İnsan, kendi yetersizlikleriyle yüzleşmekten korktuğunda, bu duyguyu başkalarına yansıtarak kendine geçici bir üstünlük hissi yaratır.
Ancak bu, içsel boşluğu doldurmaz; aksine benliği daha kırılgan hale getirir.
Oysa ki gerçek özgüven, başkasının zayıflığı üzerine değil, kişinin kendi içsel bütünlüğü üzerine kurulur.
Toplumsal olarak da benzer bir sarmalın içindeyiz.
Modern hayatın hızı; rekabet, sosyal medya ve sürekli kıyaslama kültürü, bizi “kim olduğumuzdan” çok “kimden daha iyi olduğumuza” odaklanmaya zorluyor.
Değerimiz, içsel bir huzur olmaktan çıkıp başkalarının üzerindeki bir tartıya dönüşüyor.
Oysa olgunlaşmak, haddini ve sorumluluğunu bilmektir. Kendi kimliğini başkalarının gölgesinde değil, kendi güneşinde yeşertmektir.
Başkalarına körü körüne odaklanan bir benlik ne özgürdür ne de sahici.
Kendi iç dünyasında dengeyi kuramayan insan, huzuru dış dünyada başkalarını yargılamakta arar.
Gerçek büyüklük, başkasını küçültmek değil, başkasının varlığını dahi içine alabilecek kadar geniş bir gönle sahip olmaktır.
İnsan, kendi olmayı başardığı an, başkaları hakkında hüküm verme ihtiyacından kurtulur.
Ve belki de modern insanın en büyük sınavı budur: Başkasını eksilterek değil, kendi özünde büyüyerek var olmayı öğrenmek.
Fatmagül TANIŞ 2026